Ogłoszenie



W Dolinie Muminków - część 1. (rozdziały 1-2)


***

Pewnego szarego poranka na Dolinę Muminków spadł pierwszy śnieg. Padał miękko i cicho - w parę godzin wszystko było białe.

Muminek stał na schodkach przed domem patrząc, jak dolina okrywa się zimową kołdrą.

- Dziś wieczorem - myślał sobie - ułożymy się do długiego zimowego snu. (Wszystkie trolle Muminki układają się do snu zimowego gdzieś koło listopada. Bardzo to rozsądnie ze strony każdego, kto nie lubi zimna I zimowych ciemności). Potem Muminek zamknął za sobą drzwi i poszedł do swojej mamy.

- Śnieg przyszedł! - powiedział.

- Wiem - odpowiedziała Mama Muminka. - Macie już wszyscy w łóżeczkach najcieplejsze kołdry. Ty będziesz spał w pokoiku na poddaszu po stronie zachodniej razem z Ryjkiem.

- Ale Ryjek tak okropnie chrapie - powiedział Muminek. - Czy nie mógłbym zamiast z nim spać z Włóczykijem?

- Jak chcesz - odpowiedziała Mama Muminka. - Ryjek może spać w pokoiku na poddaszu od strony wschodniej.

Następnie rodzina Muminków i wszyscy jej przyjaciele i znajomi uroczyście i z namaszczeniem zaczęli przygotowywać się do długiej zimy. Mama Muminka nakryła do stołu na werandzie, lecz każdy dostał na kolację tylko trochę igliwia świerkowego w filiżance.

(Jest bowiem „rzeczą bardzo ważną napełnić sobie żołądek igliwiem, jeśli się ma zamiar spać przez trzy miesiące). Po kolacji - nie była zresztą zbyt smaczna - wszyscy powiedzieli sobie dobranoc - trochę czulej niż zwykle, a Mama Muminka przypomniała o myciu zębów. Następnie Tatuś Muminka obszedł dom i pozamykał wszystkie drzwi i okiennice oraz zawiesił siatkę od much na żyrandolu, żeby się nie zakurzył. Potem wszyscy położyli się do swoich łóżek, w których porobili sobie przytulne dołki, naciągnęli kołdry na uszy i myśleli o czymś przyjemnym.

- Obawiam się, że zmarnujemy masę czasu! - westchnął Muminek.

- Nie martw się - odparł Włóczykij - będziemy mieli piękne sny, a gdy się obudzimy, będzie wiosna.

- Uhm... - wymamrotał sennie Muminek, który odpłynął już w mglistą krainę marzeń.

Na dworze padał śnieg - gęsty i puszysty.

Pokrył już schody, zwisał ciężko z dachów i parapetów. Wkrótce cały dom Muminków stać się miał krągłą kupką śniegu. Zegary przestały tykać jeden po drugim. Nadeszła zima.


ROZDZIAŁ PIERWSZY

w którym mowa jest o tym, jak Muminek, Włóczykij i Ryjek znaleźli Czarodziejski Kapelusz, o tym, jak niespodziewanie pojawiło się pięć małych obłoczków, i o tym, jak Paszczak znalazł sobie nowe hobby.


W pewien wiosenny poranek o godzinie czwartej do Doliny Muminków przyleciała pierwsza kukułka. Usiadła na dachu niebieskiego domu Muminków i zakukała osiem razy, co prawda trochę ochryple, gdyż była to jeszcze bardzo wczesna wiosna. Potem poleciała dalej na wschód. Muminek obudził się i leżał dłuższą chwilę patrząc w sufit, zanim sobie zdał sprawę, gdzie się znajduje. Spał sto dni i sto nocy, w głowie wirowały mu jeszcze sny, usiłując wciągnąć go ponownie w swoją krainę.

Ale gdy odwrócił się na drugi bok, chcąc znowu ułożyć się przyjemnie do dalszej drzemki, zobaczył coś, co sprawiło, że otrząsnął się ze snu natychmiast - łóżko Włóczykija było puste!

Muminek usiadł na łóżku.

Tak, kapelusza Włóczykija także nie było.

„Niech mnie gęś kopnie” - pomyślał Muminek i podreptał do otwartego okna.

Oczywiście - Włóczykij posłużył się drabinką linową! Muminek wygramolił się na parapet, po czym na swych krótkich nóżkach ostrożnie zszedł po drabince... Wyraźnie odróżniał ślady stóp Włóczykija na mokrej ziemi.

Zawracały to w jedną, to w drugą stronę i raczej trudno było iść po nich, W końcu wykonały długi sus i skrzyżowały się z sobą.

„Musiał się strasznie z czegoś ucieszyć - pomyślał Muminek. - A w tym miejscu fiknął koziołka - to jasne jak słońce!”

Wtem Muminek podniósł nos i zaczął nasłuchiwać.

Gdzieś daleko Włóczykij grał na organkach swoją najweselszą piosenkę:

„Wszystkie małe zwierzątka wiążą kokardkę na ogonie!” Muminek pobiegł prosto w kierunku muzyki.

Na dole nad rzeką zobaczył Włóczykija, który siedząc na poręczy mostu dyndał nogami nad wodą. Na uszy wcisnął swój stary kapelusz.

- Cześć! - powiedział Muminek siadając obok niego.

- Cześć! - odpowiedział Włóczykij i grał dalej.

Słońce wyłoniło się właśnie zza lasu i świeciło prosto na nich. Siedzieli mrużąc oczy i machając nogami nad umykającą pod nimi lśniącą wodą - czuli się beztrosko i szczęśliwie.

Rzeką tą wyprawiali się dawniej wiele razy na poszukiwanie dziwnych przygód. Podczas każdej takiej podróży spotykali nowych przyjaciół, których zabierali z sobą do Doliny Muminków. Tatuś i Mama Muminka przyjmowali wszystkich ich przyjaciół w ten, sam spokojny sposób - wstawiali dodatkowe łóżko na poddasze i dodatkową deskę do stołu w jadalnym pokoju.

Tak więc w domu Muminków aż roiło się od mieszkańców - z których każdy robił to, na co miał ochotę, i rzadko troszczył się o dzień jutrzejszy. Zdarzały się tam oczywiście rzeczy nieoczekiwane i wstrząsające, ale nikt nie miał nigdy czasu na to, żeby się nudzić, a już to samo było wielkim plusem.

Gdy Włóczykij odegrał ostatnią zwrotkę swej wiosennej piosenki, wsadził organki do kieszeni i zapytał:

- Czy Ryjek już się obudził?

- Nie sądzę - odparł Muminek - on zawsze śpi o tydzień dłużej od innych.

- W takim razie obudzimy go - powiedział stanowczo Włóczykij, zeskakując z poręczy mostu. - Musimy dziś zrobić coś niezwykłego, gdyż zapowiada się piękny dzień.

Pod oknem na poddaszu od strony wschodniej Muminek nadał ich tajny sygnał: i najpierw trzy zwykłe gwizdnięcia, a potem jedno długie przez łapki. (Oznaczało to: Dzieją się różne rzeczy). Usłyszeli, że Ryjek przestał chrapać, ale nikt nie poruszył się na górze.

- Jeszcze raz - zaproponował Włóczykij.

Po czym nadali sygnał ze zdwojoną siłą.

Wówczas okno otworzyło się z trzaskiem.

- Śpię! - krzyknął rozgniewany Ryjek.

- Zejdź do nas i nie bądź zły! - powiedział Włóczykij. - Mamy zamiar zrobić coś niezwykłego!

Wówczas Ryjek wygładził swoje zmięte od snu uszy i zszedł po linowej drabince.

(Należy tu może powiedzieć, że drabinki linowe były we wszystkich oknach, gdyż chodzenie po schodach zabierało masę czasu).

Dzień rzeczywiście robił się piękny. Wszędzie pełno było różnych stworzonek, które zbudziwszy się z długiego zimowego snu biegały to tu, to tam, odnajdując swoje dawne ulubione miejsca, wietrzyły odzież, czesały wąsy, reperowały swoje domki i na wszelkie sposoby przygotowywały się do nowej wiosny.

Idąc przystawali czasem, by przyjrzeć się budowie domku lub posłuchać sprzeczki.

(Zdarzają się one bowiem często w pierwszych dniach wiosny, gdyż ze snu zimowego można się czasem obudzić w bardzo złym humorze).

Tu i ówdzie na gałęziach siedziały duszki strzegące drzew i rozczesywały długie włosy, a po północnej stronie pni małe myszki kopały w śniegu długie tunele.

- Wesołej wiosny! - powiedział jakiś starszy Robak. - Jakże wam przeszła zima?

- Dobrze, dziękuję - odparł Muminek. - Czy pan dobrze spał?

- Doskonale - odpowiedział Robak. - Pozdrów mamusię i tatusia.

Mniej więcej tak rozmawiali z mnóstwem znajomych, których spotykali po drodze.

Ale im wyżej wchodzili pod górę, tym mniej tam było osób, aż w końcu spotkali tylko jedną czy dwie mysie mamy, które sprzątały i robiły wiosenne porządki.

Wszędzie było mokro.

- Fe! Jak nieprzyjemnie - powiedział Muminek, podnosząc wysoko nogi w topniejącym śniegu. - Tyle śniegu nigdy dobrze nie robi Muminkom. Mama mi to mówiła - dodał kichając.

- Słuchaj, Muminku - odezwał Się Włóczykij.

- Mam pewien pomysł. Gdybyśmy tak weszli na szczyt góry i ułożyli tam stos kamieni, żeby pokazać, żeśmy tam byli pierwsi?

- Dobra! - zawołał Ryjek i ruszył szybko, żeby wyprzedzić innych.

Na szczycie tańczył swobodnie wiosenny wiatr, a ze wszystkich stron widać było błękitny horyzont. Od strony zachodniej znajdowało się morze, od wschodniej wiła się rzeka wśród Gór Samotnych, na północy rozpościerały się wielkie lasy' niczym wspaniały dywan, a na południu unosił się dym z komina domu Muminków, gdyż Mama Muminka gotowała właśnie kawę na śniadanie. Ale Ryjek nic z tego nie dostrzegał. Na szczycie góry leżał bowiem kapelusz - wysoki, czarny kapelusz.

- Ktoś tu już był przed nami! - zawołał Muminek podniósł kapelusz i przyjrzał mu się.

- Jest bardzo wytworny. Może będzie pasował na ciebie, Włóczykiju?

- Nie - odparł Włóczykij, który kochał swój stary, zielony kapelusz. - Jest o wiele za nowy.

- Może tatuś go zechce - zastanawiał się Muminek.

- Weźmiemy, go w każdym razie z sobą - zadecydował Ryjek. - Ale teraz chcę już wracać do domu. Marzę o śniadaniu. Aż mnie brzuch boli z głodu. A was?

- Jeszcze jak! - powiedzieli Włóczykij i Muminek jednocześnie.

W taki oto sposób znaleźli Czarodziejski Kapelusz i wzięli go z sobą do domu nie mając pojęcia o tym, że rzuci on czar na Dolinę Muminków, w której odtąd dziać się będzie wiele przedziwnych rzeczy.

Gdy Muminek, Włóczykij i Ryjek weszli na werandę, wszyscy byli już po śniadaniu i rozeszli się w różne strony. Siedział tam tylko Tatuś Muminka, czytając gazetę.

- A, jak widzę, to i wy obudziliście się - powiedział. - Wyjątkowo dziś nic ciekawego w gazecie. Jeden ze strumieni zerwał tamę i zniszczył całkowicie osiedle mrówek.

Wszystkie się uratowały. Poza tym pierwsza wiosenna kukułka przeleciała nad doliną czwartej, udając się dalej na wschód. (Kukułka z zachodu to dobra wróżba, oczywiście, ale ze wschodu - byłaby jeszcze lepsza).

- Popatrz, co znaleźliśmy! - zawołał Muminek z dumą. - Piękny nowy cylinder dla ciebie!

Tatuś Muminka odłożył gazetę, przyjrzał się bardzo dokładnie kapeluszowi, po czym włożył go na głowę przed lustrem w salonie.

Był na niego za duży - właściwie zakrywał mu oczy - całość robiła jednak niezwykłe wrażenie.

- Mamusiu - zawołał Muminek - chodź, popatrz na tatusia!

Mama Muminka otworzyła drzwi od kuchni i stanęła zdumiona na progu.

- Czy dobrze mi w nim? - zapytał Tatuś Muminka.

- Owszem - odpowiedziała Mama Muminka - Wyglądasz w nim naprawdę po męsku. Jest tylko jakby trochę za duży.

- Czy może lepiej tak? - zapytał Tatuś Muminka, zsuwając kapelusz na tył głowy.

- Hm - odparła mama. - Nie jest źle, ale wydaje mi się, że lepiej wyglądasz bez kapelusza.

Tatuś Muminka przeglądał się w lustrze z przodu, z tyłu i z boku, po czym z westchnieniem położył kapelusz na komodzie.

- Masz rację - powiedział. - Nie wszystko potrzebuje ozdoby.

- Szlachetność sama w sobie jest ozdobą - powiedziała uprzejmie Mama Muminka.

Po czym zwróciła się do dzieci: - Zjedzcie jajka, dzieciaki, musicie się teraz dobrze odżywiać. Mieliście w żołądkach tylko igliwie przez całą długą zimę.

Po tych słowach wyszła do kuchni.

- Co my z nim zrobimy? - zapytał Ryjek.

- Taki piękny kapelusz!

- Możecie go używać jako kosza do papierów - doradził Tatuś Muminka, po czym poszedł na górne piętro, żeby pisać pamiętnik.

(Wielką księgę, w której opisywał swą burzliwą młodość).

Włóczykij zdjął z komody kapelusz i postawił go na podłodze między komodą a drzwiami do kuchni.

- Będziecie mieli jeszcze jeden mebel więcej - powiedział chichocząc, gdyż nigdy nie mógł zrozumieć, czemu ludzie cieszą się z posiadania różnych rzeczy. Sam czuł się zupełnie szczęśliwy w swoim starym palcie, które miał od urodzenia (nikt nie wie zresztą, kiedy i gdzie się urodził), a jedyną jego własnością, do której był przywiązany, były organki.

- Jeżeli skończyliście śniadanie, to pójdziemy zobaczyć, jak się miewają myszy polne - zaproponował Muminek. Zanim jednak wyszedł do ogrodu, wyrzucił skorupki jaj do kosza na papiery, zachowywał się bowiem (czasem) jak dobrze wychowany Muminek.

W pokoju jadalnym nie było teraz nikogo.

W kącie, pomiędzy komodą a drzwiami do kuchni, stał Czarodziejski Kapelusz, a na dnie leżały skorupki jaj. I oto zdarzyło się coś naprawdę niezwykłego. Skorupki jaj zaczęły zmieniać swą postać.

(Trzeba wam bowiem wiedzieć, że jeśli coś leży dostatecznie długo w Czarodziejskim Kapeluszu, zmienia się w coś zupełnie innego - w co, tego nigdy nie da się przewidzieć). Całe szczęście, że kapelusz nie pasował na Tatusia Muminka, gdyż w przeciwnym razie wiadomo jedynie Opiekunowi - Wszystkich - Małych - Stworzonek, co by się z nim stało. Skończyło się zaś na tym, że Tatuś Muminka dostał lekkiego bólu głowy (który przeszedł mu po południu).

Skorupki leżące na dnie kapelusza zaczęły się powoli przeobrażać. Zachowały biały kolor, ale stawały się coraz większe i większe, miękkie i puszyste. Po chwili wypełniły cały kapelusz.

Wreszcie pięć małych okrągłych obłoczków oderwało się od ronda kapelusza i poszybowało na werandę, odbijając się lekko, opuściły się łagodnie ze stopni werandy, po czym zawisły w powietrzu niezbyt wysoko nad ziemią.

Kapelusz był teraz pusty.

- Niech mnie gęś kopnie! - zawołał Muminek.

- Czy się dom pali? - zapytała z niepokojem Panna Migotka.

Obłoczki stały nieruchomo tuż przed nimi, nie zmieniając kształtu - jak gdyby na coś czekały.

Panna Migotka bardzo ostrożnie wysunęła łapkę i dotknęła najbliższej kłębiastej chmurki.

- Zupełnie jak z waty - powiedziała ze zdziwieniem.

Wszyscy podeszli bliżej, żeby dotknąć obłoczków.

- Zupełnie jak poduszeczka - stwierdził Ryjek.

Włóczykij popchnął lekko jeden z obłoczków.

Odpłynął kawałek w powietrzu i zatrzymał się znowu.

- Czyje one są? - zastanawiał się Ryjek.

- I skąd wzięły się na werandzie?

Muminek potrząsnął głową.

- To najdziwniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem - powiedział. - Może powinniśmy pójść po mamusię?

- Nie, nie - powiedziała Panna Migotka.

- Sami to zbadamy! - Mówiąc to ściągnęła jeden z obłoczków na ziemię i pogładziła go łapką. - Jaki miękki! - zawołała i w następnej chwili usiadła na obłoczku. Chichocząc kołysała się na nim w górę i w dół.

- Czy mogę - sobie też wziąć jeden? - zawołał Ryjek podbiegając do innego obłoczka.

- Hop! Hop!

Ale gdy zawołał „hop”, obłoczek uniósł się i zatoczył piękny mały łuk nad ziemią.

- Niech mnie gęś kopnie! - krzyknął Muminek.

- On, się rusza!

Teraz każde z nich z okrzykiem „Hej! Hop!” dopadło swojej chmurki.

Obłoczki poszybowały w górę chwiejąc się bezwładnie w prawo i w lewo, dopóki Migotek nie odkrył, jak należy nimi sterować. Gdy się lekko przycisnęło jedną stopą - obłok zawracał. Obiema nogami - szedł pełnym gazem naprzód.

Lekkie kołysanie powodowało, że obłoczek unosił się w górę.

Było im ogromnie wesoło. Poszybowali aż nad wierzchołki drzew i na dach domu Muminków.

Muminek zatrzymał na chwilę swój obłoczek przed oknem tatusia.

- A kuku! - zawołał. (Był tak podniecony, że nie mógł wymyślić nic mądrzejszego).

Tatuś Muminka wypuścił wieczne pióro z ręki i podbiegł do okna.

- Na mój ogon! Na mój ogon! - zawołał.

Był tak zdumiony, że nie potrafił wydobyć z siebie nic więcej.

- Będzie to piękny rozdział w twoim pamiętniku! - zawołał Muminek. Następnie skierował swój obłoczek do okna kuchennego i zawołał mamę. Ale Mama Muminka zajęta była robieniem zapiekanki i bardzo jej się śpieszyło.

- Coś ty znów wynalazł sobie za zabawę, kochanie - powiedziała. - Uważaj tylko, żebyś nie spadł!

Tymczasem na dole w ogrodzie Panna Migotka i Włóczykij wymyślili nową zabawę. Wpędzali swoje obłoczki na siebie, aż zderzały się, miękko plaskając. Ten, kto spadał pierwszy, przegrywał.

- Teraz zobaczysz! - krzyknął Włóczykij naciskając swój obłoczek trzewikami. - Naprzód!

Ale Panna Migotka uchyliła się zręcznie na bok i przebiegle zaatakowała go od dołu.

Obłoczek Włóczykija wywinął koziołka, a on sam spadł głową na dół na grządkę, aż mu się kapelusz wcisnął na nos.

- Trzecia runda! - zawołał Ryjek, który sędziował latając trochę wyżej od innych. - Dwa do jednego! Gotowi! Start!

- Może polecimy sobie razem na małą przejażdżkę? - zwrócił się Muminek do Panny Migotki.

- Chętnie - zgodziła się Panna Migotka, kierując swój obłoczek na wysokość, na której znajdował się obłoczek Muminka. - Dokąd polecimy?

- Może byśmy odszukali Paszczaka, to się dopiero zdziwi! - zaproponował Muminek.

Zatoczyli koło nad ogrodem, ale Paszczaka nie było widać na żadnym z tych miejsc, gdzie zwykle przebywał.

- On nigdy nie odchodzi daleko - powiedziała Panna Migotka. - Ostatnio gdy go widziałam, porządkował swoje znaczki pocztowe.

- Ale to było przecież pół roku temu - zauważył Muminek.

- Ach, prawda! - przypomniała sobie Panna Migotka. - Przecież spaliśmy przez ten czas.

- Dobrze spałaś? - zapytał Muminek.

Panna Migotka przeleciała zgrabnie nad jednym z wierzchołków drzew zastanawiając się przez chwilę, zanim odpowiedziała.

- Miałam okropny sen - odparła. - Śnił mi się jakiś wstrętny jegomość w wysokim czarnym kapeluszu, który uśmiechał się do mnie złośliwie.

- To dziwne - powiedział Muminek. - Miałem zupełnie taki sam sen. Czy był w białych rękawiczkach?

- Tak, tak - odpowiedziała Panna Migotka przytakując głową.

Zastanawiali się przez chwilę nad tym, szybując powoli przez las, gdy nagle dostrzegli Paszczaka, który szedł z założonymi do tyłu rękoma i ze wzrokiem wbitym w ziemię. Muminek i Panna Migotka zgrabnie podjechali do niego z obu stron i jednocześnie zawołali: „Dzień dobry!”

- Ach! - krzyknął Paszczak. - Jakżeście mnie przestraszyli! Nie powinniście mnie tak zaskakiwać. Szkodzi mi to na serce.

- Ach, przepraszam - powiedziała Panna Migotka. - Czy wiesz, na czym jedziemy?

- Coś nadzwyczajnego! - powiedział Paszczak.

- Ale tak się przyzwyczaiłem do tego, że robicie nadzwyczajne rzeczy, że nic mnie już nie zdziwi. Poza tym czuję się dziś bardzo nieswojo - dodał.

- Dlaczego? - spytała Panna Migotka ze współczuciem. - W taki piękny dzień?

Paszczak potrząsnął głową.

- I tak nie zrozumielibyście mnie - powiedział.

- Postaramy się - powiedział Muminek. - Czy znowu zgubiłeś jakiś rzadki znaczek?

- Przeciwnie - odpowiedział Paszczak ponuro.

- Mam wszystkie. Wszystkie, co do jednego.

Mój zbiór znaczków jest skompletowany.

Niczego w nim nie brak.

- No, więc? Czemu się smucisz? - powiedziała Panna Migotka chcąc dodać mu otuchy.

- Powiedziałem przecież, że nigdy mnie nie zrozumiecie - mruknął Paszczak.

Muminek i Panna Migotka spojrzeli na siebie zatroskani. Przyhamowali trochę swoje obłoczki, by nie drażnić Paszczaka, i jechali tuż za jego plecami. Szedł wciąż przed siebie, a oni czekali, aż powie, co mu leży na sercu.

- Ha! Beznadziejne to wszystko! - zawołał w końcu Paszczak. A po chwili dodał: - Co to wszystko warte? Możecie wziąć mój zbiór znaczków na makulaturę!

- Ach! - zawołała Panna Migotka przerażona.

- Nie mów takich rzeczy! Twój zbiór znaczków jest najpiękniejszy na świecie!

- Otóż to właśnie - powiedział Paszczak z rozpaczą. - Jest skompletowany! Nie ma takiego znaczka na świecie z błędem czy bez, którego nie posiadałbym w swoim zbiorze. Ani jednego! Co teraz pocznę!

- Zdaje mi się, że zaczynam rozumieć - stwierdził Muminek po głębokim namyśle. - Nie jesteś już zbieraczem. Jesteś tylko posiadali, a to wcale nie jest równie przyjemne.

- Tak - rzekł Paszczak z ciężkim westchnieniem.

Stanął odwracając się do nich pofałdowaną w smutku twarzą. - To wcale niewesołe!

- Kochany Paszczaku - odezwała się Panna Migotka gładząc go ostrożnie po łapce - mam myśl! Może byś zaczął zbierać coś zupełnie innego, coś całkiem nowego?

- To rzeczywiście dobry pomysł - przytaknął Paszczak. Twarz miał jednak wciąż jeszcze pofałdowaną, ponieważ uważał, że nie wypada robić rozradowanej miny tak zaraz po tak wielkim smutku.

- Może by na przykład motyle? - zaproponował Muminek.

- To niemożliwe - odpowiedział Paszczak i zasępił się. - Zbiera je mój kuzyn ze strony ojca, a ja go nie znoszę.

- A może zdjęcia gwiazd filmowych? - podsunęła mu myśl Panna Migotka.

Paszczak w odpowiedzi prychnął tylko z pogardą.

- Może klejnoty? - doradzała dalej Panna Migotka. - Taka kolekcja nigdy nie ma końca.

- Ech! - odparł Paszczak z niechęcią.

- No, to już doprawdy nie wiem co - westchnęła Panna Migotka.

- Wymyślimy coś dla ciebie - pocieszał go Muminek. - Mamusia z pewnością będzie wiedziała.

- Ale, ale... czy nie widziałeś czasem Piżmowca?

- Śpi jeszcze - odpowiedział Paszczak z żalem w głosie. - Powiedział, że nie ma żadnej potrzeby wstawać tak wcześnie, i myślę, że miał rację.

Powiedziawszy to, Paszczak podjął swoją samotną wędrówkę. Muminek i Panna Migotka skierowali swoje obłoczki ponad wierzchołki drzew i kołysząc się lekko, szybowali w blasku słońca. Rozmyślali wciąż nad tym, co Paszczak mógłby zbierać.

- Może ślimaki? - zastanawiała się Panna Migotka.

- Albo może guziki od spodni? - powiedział Muminek.

Od ciepła zrobili się senni. Nie sprzyjało to myśleniu. Położyli się więc na plecach na swoich obłoczkach i patrzyli w górę na wiosenne niebo, gdzie śpiewały skowronki.

Wtem spostrzegli pierwszego motyla. Każdemu przecież wiadomo, że jeżeli pierwszy motyl, którego zobaczy się na wiosnę, jest żółty, to lato będzie wesołe. Jeżeli jest biały, będzie to tylko spokojne lato. (O czarnych i brązowych motylach najlepiej nawet nie wspominać, gdyż jest to zbyt smutne).

Ten motyl był złocisty.

- Co to może znaczyć? - zastanawiał się Muminek. - Nigdy jeszcze nie widziałem złotego motyla.

- Kolor złoty jest lepszy od żółtego - zapewniała Panna Migotka. - Zobaczysz!

Gdy Muminek i Panna Migotka wrócili do domu na obiad, na schodach przed domem natknęli się na Paszczaka. Promieniał z radości.

- No, i jak? - spytał Muminek. - Co sobie wybrałeś?

- Rośliny! - krzyknął Paszczak. - Będę się zajmował botaniką! Ryjek to wymyślił!

Mój zbiór będzie największym herbarium na świecie!

Tu Paszczak rozpostarł spódnicę, aby pokazać im swój pierwszy okaz. Wśród grudek ziemi i liści leżała tam malutka wiosenna cebulka.

- Gagea lutea - powiedział z dumą. - Numer pierwszy w moim zbiorze. Egzemplarz bezbłędny.

Po czym poszedł i wysypał zawartość spódnicy na stół w jadalnym pokoju.

- Połóż to do kąta, kochany Paszczaku - powiedziała Mama Muminka - bo chcę tu postawić zupę. Czy wszyscy już jesteście? Czy Piżmowiec jeszcze śpi?

- Jak suseł - odpowiedział Ryjek.

- Czy przyjemnie spędziliście dzień? - zapytała Mama Muminka, gdy napełniła wszystkie talerze.

- Strasznie przyjemnie! - krzyknęła cała rodzina.

Nazajutrz, gdy Muminek poszedł do szopy na drzewo, żeby wypuścić obłoczki, okazało się, że nie było żadnego - znikły wszystkie. I nikt nie wyobrażał sobie nawet, że mogły mieć cokolwiek wspólnego z paroma skorupkami jaj, które znów leżały na dnie Czarodziejskiego Kapelusza.


ROZDZIAŁ DRUGI

w którym mowa jest o tym, jak Muminek przemienił się w potwora i jak zemścił się na Mrówkolwie, oraz o tajemniczej nocnej wędrówce Muminka i Włóczykija.


W pewien ciepły, letni dzień, gdy nad Doliną Muminków mżył drobny deszczyk, postanowiono bawić się w chowanego w domu.

Ryjek z pyszczkiem ukrytym w łapkach stał w rogu pokoju i liczył głośno. Gdy doszedł do dziesięciu, zrobił obrót na pięcie i zaczął szukać - najpierw w zwykłych kryjówkach, potem w niezwykłych.

Muminek leżał pod stołem na werandzie.

Czuł się trochę, niepewnie. To nie było dobre miejsce. Ryjek z pewnością zajrzy pod obrus, a Muminek wtedy wpadnie. Rozglądał się w prawo i w lewo i wzrok jego padł na wysoki, czarny kapelusz, który ktoś postawił w kącie.

Wspaniały pomysł! Ryjkowi nigdy nie przyjdzie na myśl zajrzeć pod kapelusz! Muminek szybko pobiegł do kąta i włożył kapelusz na głowę. Nie sięgał mu co prawda dalej niż do pasa, ale jeśli się skuli i schowa ogonek, z pewnością nie będzie można go dojrzeć.

Muminek zachichotał sam do siebie, słysząc, jak Ryjek znajduje wszystkich po kolei. Paszczak najwidoczniej znowu schował się pod kanapę - nigdy nie mógł znaleźć lepszego miejsca.

Teraz wszyscy rozbiegli się, by szukać Muminka.

Po dłuższym oczekiwaniu ogarnęła go obawa, że znudzi im się szukanie. Wyszedł więc spod kapelusza i wytknąwszy głowę zza drzwi zawołał:

- A kuku! „Spójrzcie na mnie!”.

Ryjek patrzył na niego przez dłuższą chwilę.

- Spójrz lepiej sam na siebie! - powiedział w końcu raczej nieuprzejmie.

- Kto to taki? - spytała szeptem Panna Migotka. Ale wszyscy potrząsnęli przecząco głowami nie przestając przyglądać się Muminkowi.

Biedny Muminek! W Czarodziejskim Kapeluszu przemienił się w bardzo dziwne zwierzę.

Wszystkie okrągłe części jego ciała zrobiły się cienkie, a wszystko, co było małe, zrobiło się duże. A najdziwniejsze było to, że tylko on jeden nie zdawał sobie sprawy z tego, co się stało.

- Ale zdziwiliście się, co? - powiedział stawiając niepewne kroki na długich, pajęczych nogach. - Nie macie pojęcia, gdzie byłem!

- To nas wcale nie interesuje - odparł Ryjek. - Ale jesteś rzeczywiście tak brzydki, że każdego może to zdziwić.

- Jacy wy jesteście niemili - odpowiedział rozżalony Muminek. - Na pewno za długo musieliście mnie szukać. Co teraz robimy?

- Przede wszystkim powinieneś się chyba wszystkim przedstawić - odezwała się chłodno Panna Migotka. - Nie wiemy przecież wcale, kto ty jesteś.

Muminek spojrzał na nich zdumiony. Ale pomyślał sobie zaraz, że to pewnie jakaś nowa zabawa, więc roześmiał się uradowany.

- Jestem Królem Kalifornijskim! - zawołał.

- A ja jestem Panna Migotka - powiedziała Panna Migotka. - A to jest mój brat.

- Nazywam się Ryjek - przedstawił się Ryjek..

- A ja jestem Włóczykij - powiedział Włóczykij.

- Eh, jacy jesteście nudni - powiedział Muminek.

- Czy nie mogliście wymyślić nic oryginalniejszego?

Jakichś śmieszniejszych imion!

Chodźcie, wyjdziemy na dwór, zdaje mi się, że się rozpogodziło.

Muminek zszedł po schodach do ogrodu, a pozostała trójka szła za nim bardzo zdziwiona i dość nieufna.

- Kto to jest? - spytał Paszczak, który siedział przed domem licząc słupki słonecznika.

- To jest... - Król Kalifornijski - odpowiedziała Panna Migotka niepewnie.

- Czy on tu będzie mieszkał? - pytał dalej Paszczak.

- O tym niech zadecyduje Muminek - odparł Ryjek. - Ciekaw jestem, gdzie się podział.

Muminek roześmiał się.

- Jesteś doprawdy czasem dość zabawny - powiedział. - A może byśmy go poszukali?

- Czy znasz go? - zapytał Migotek.

- Taaak... - odpowiedział Muminek. - Właściwie znam go nawet dość dobrze.

Muminek zachwycony był nową grą i uważał, że spisuje się doskonale.

- Kiedy go poznałeś? - zapytała Panna Migotka.

- Urodziliśmy się jednocześnie - odpowiedział Muminek. - Ale kawał łobuza z niego!

W domu nie można z nim - po prostu wytrzymać.

- Fe, nie wolno ci tak mówić o Muminku - przerwała mu oburzona Panna Migotka. - Jest najlepszym trollem na świecie i strasznie go wszyscy lubimy.

Muminek był zachwycony. Przez chwilę nic nie odpowiadał.

- Doprawdy? - powiedział w końcu. - A ja sądziłem, że Muminek to nic dobrego.

Tego już było za wiele - Panna Migotka rozpłakała się.

- Idź precz! - krzyknął groźnie Migotek.

- Bo dostaniesz lanie!

- Dobra, dobra - powiedział Muminek pojednawczo.

- Przecież to tylko zabawa. Cieszę się bardzo z tego, że mnie tak lubicie.

- Wcale cię nie lubimy! - krzyknął Ryjek. - Dalej go! Wypędźmy tego obrzydliwego króla, który tak obraża naszego Muminka!

Tu wszyscy razem rzucili się na nieszczęsnego Muminka. Był tak zaskoczony, że nie mógł się bronić, a gdy w końcu wpadł w złość, było za późno - leżał pod stosem atakujących go łapek i ogonów.

W tej samej chwili na schodach werandy ukazała się Mama Muminka.

- Co wy wyprawiacie, dzieciaki? - zawołała.

- Przestańcie zaraz się bić!

- Tłuką Króla Kalifornijskiego - szlochała Panna Migotka. - Dobrze mu tak!

Muminek wydostał się spod gromady napastników zmęczony i zły.

- Mamusiu! - zawołał. - To oni zaczęli!

Trzech na jednego! To niesprawiedliwe!

- Ja też tak uważam - powiedziała z powagą Mama Muminka. - A ktoś ty właściwie taki, zwierzaczku?

- Przestańcie już z tą głupią zabawą! - krzyknął Muminek. - Nie jesteście ani trochę zabawni! Jestem Muminek, a ty jesteś moją mamusią. I już!

- Nie jesteś Muminkiem - zaprzeczyła Panna Migotka z pogardą. - On ma małe, ładne uszki, a twoje wyglądają jak uchwyty od wielkiej kadzi!

Oszołomiony Muminek chwycił się za głowę i natrafił na parę ogromnych, pomarszczonych uszu.

- Ależ ja jestem Muminek! - krzyknął rozpaczą. - Czy mi nie wierzycie?

- Muminek ma zgrabny, nieduży ogonek, a twój wygląda jak szczotka kominiarska! - krzyknął Migotek.

Ach, również i to było prawdą! Muminek pomacał się z tyłu drżącą łapką.

- Masz oczy jak talerze! - wrzasnął Ryjek.

- Muminek ma małe, miłe oczka.

- Otóż to właśnie! - potwierdził Włóczykij.

- Jesteś oszustem - zadecydował Paszczak.

- Czy nikt mi nie uwierzy? - wybuchnął Muminek. - Przyjrzyj mi się dobrze, mamusiu, musisz przecież poznać swego Muminka.

Mama Muminka spojrzała na niego badawczo.

Patrzała długo w jego wielkie, wystraszone oczy, po czym powiedziała spokojnie:

- Tak, ty jesteś Muminek.

Zaledwie to powiedziała, Muminek zaczął się przeobrażać. Oczy, uszy i ogon zaczęły mu się kurczyć, a nos i brzuszek rosnąć. I oto mieli go przed sobą w jego zwykłej postaci!

- Chodź, niech cię ucałuję - powiedziała mama. - Widzisz, ja zawsze poznam swojego małego Muminka, cokolwiek by się zdarzyło.

Trochę później tego samego dnia Muminek i Migotek siedzieli w jednej ze swych kryjówek - w tej pod krzakiem jaśminu, przypominającej grotę z zielonych liści.

- No, ale musiał przecież być ktoś, kto cię przemienił - upierał się Migotek.

Muminek zrobił przeczący ruch głową.

- Nie zauważyłem nic niezwykłego - powiedział.

- I nic nie jadłem ani też nie wymawiałem żadnych niebezpiecznych słów.

- A może wszedłeś przypadkiem w jakieś zaczarowane koło? - zastanawiał się Migotek.

- Nie wiem - odpowiedział Muminek. - Siedziałem przez cały czas pod tym czarnym kapeluszem, którego używamy jako kosza do papierów.

- W środku kapelusza? - zapytał Migotek podejrzliwie.

- Tak, w środku kapelusza - przytaknął Muminek.

Siedzieli jeszcze przez chwilę zastanawiając się nad tą sprawą. Nagle jednocześnie zawołali:

- To musi być!... - i spojrzeli na siebie.

- Chodź! - zawołał Migotek.

Weszli na werandę i bardzo ostrożnie zbliżyli się do kapelusza.

- Wygląda całkiem zwyczajnie - powiedział Migotek. - Oczywiście, jeśli nie brać pod uwagę tego, że cylinder zawsze wygląda trochę niezwykle.

- Ale jak my się dowiemy, czy to właśnie był on? - zastanawiał się Muminek. - Najlepiej chyba będzie, jeśli wejdę do niego jeszcze raz.

- Może ktoś inny dałby się na to namówić - doradził Migotek.

- To byłoby nieładnie - powiedział Muminek.

- Skąd możemy wiedzieć, że się wszystko dobrze skończy?

- No, to weźmy jakiegoś wrogą - zadecydował Migotek.

- Hm... - zastanowił się Muminek. - Czy masz kogoś takiego?

- Na przykład świnkę morską - powiedział Migotek.

Muminek potrząsnął głową.

- Jest za duża - powiedział.

- No, a Mrówkolew? - zaproponował Migotek.

- To dobra myśl - zgodził się Muminek. - Wciągnął pewnego razu mamę do swego dołu i nasypał jej piasku do oczu.

Wyruszyli więc natychmiast, by odszukać Mrówkolwa, zabierając z sobą duży słoik.

A że podstępnych dołów Mrówkolwa szukać należy na piaszczystej plaży, udali się nad morze.

Wkrótce Migotek odkrył duży, okrągły otwór i natychmiast zasygnalizował to Muminkowi.

- Jest tu... - powiedział szeptem. - Ale jak my go zwabimy do słoika?

- Zostaw to mnie - odpowiedział również szeptem Muminek, po czym wziął słoik i zakopał go w piasku otworem do góry tuż koło jamki.

Uporawszy się z tym, Muminek powiedział bardzo głośno:

- To bardzo słabe zwierzęta te mrówkolwy.

Dał znak Migotkowi i obaj pełni oczekiwania wpatrywali się w jamkę.

Piasek trochę się poruszył, ale nic nie było widać.

- Bardzo słabe - powtórzył Muminek.

- Wierz mi, że na to, żeby zagrzebać się w piasku, potrzebują paru godzin.

- Tak, ale... - wtrącił Migotek z powątpiewaniem.

- Możesz być tego pewien - powiedział Muminek dając mu radosne znaki uszami.

- Kilku godzin!

W tej samej chwili groźna głowa o wytrzeszczonych oczach wystrzeliła z jamki w piasku.

- Powiedziałeś: słabe - syknął Mrówkolew ze złością. - Zakopuję się w piasku w trzy sekundy, ani mniej, ani więcej!

- Pokaż nam w takim razie, jak to robisz, żebyśmy uwierzyli, że taka niebywała sprawność jest możliwa - powiedział Muminek pojednawczym tonem.

- Zasypię was piaskiem! - ryknął Mrówkolew gniewnie. - A kiedy razem z piaskiem wpadniecie do mojego dołu, to was zjem!

- Daj spokój - powiedział Migotek. - Pokaż nam lepiej, jak idąc tyłem zagrzebujesz się w piasku w trzy sekundy.

- Zrób to tutaj, żebyśmy lepiej widzieli, jak się to robi - poprosił Muminek wskazując na miejsce, w którym zakopał słoik.

- Czy myślicie, że będę zajmował się pokazywaniem sztuczek smarkaczom?! - krzyknął Mrówkolew. Nie mógł jednak oprzeć się pokusie pokazania im, jaki jest silny i szybki.

Fukając z pogardą wylazł ze swej jamki.

- No, gdzie mam się zakopać? - zapytał wyniośle.

- Tutaj - powiedział Muminek wskazując mu miejsce palcem.

Mrówkolew wygiął grzbiet i przeraźliwie zjeżył grzywę.

- Precz mi z drogi! - ryknął. - Wejdę teraz pod ziemię, ale pożrę was, gdy wrócę! - wrzasnął, po czym ruchem rozpędzonego śmigła wkręcił się w piasek, a raczej prosto do słoika, który był zakopany w tym miejscu w piasku. Był tak zły, że nie trwało to rzeczywiście dłużej niż trzy sekundy, może nawet tylko dwie i pół.

- Nakładaj prędko przykrywkę! - krzyknął Muminek.

Odgarnęli piasek i mocno zakręcili przykrywkę na słoiku. Potem wydobyli słoik i potoczyli go w stronę domu. Zamknięty w słoiku Mrówkolew krzyczał i groził, ale piasek tłumił jego wrzaski.

- Coś okropnego, jaki zły! - powiedział Migotek. - Boję się pomyśleć, co by było, gdyby udało mu się wyjść ze słoika.

- Teraz nie wyjdzie - zapewnił go Muminek ze spokojem. - A gdy wyjdzie, to mam nadzieję, że będzie przemieniony w coś straszliwego.

Gdy stanęli przed domem Muminków, Muminek włożył łapki do ust i zwołał swych przyjaciół gwizdnąwszy przeciągle trzy razy. (Oznaczało to: Zdarzyło się coś niebywałego!) Zbiegli się ze wszystkich stron i zebrali przy słoiku z zakręconą przykrywką.

- Co tam macie? - zapytał Ryjek.

- Mrówkolwa! - powiedział Muminek z dumą. - Prawdziwego, złego Mrówkolwa, którego złapaliśmy sami.

- I nie baliście się? - zapytała Panna Migotka z podziwem.

- A teraz mamy zamiar wrzucić go do kapelusza - objaśniał dalej Migotek.

- Żeby się przemienił w potwora, jak to było ze mną - dodał Muminek.

- Czy ktoś z was byłby łaskaw objaśnić mi, o co właściwie chodzi? - dopominał się żałośnie Paszczak.

- Przemieniłem się w potwora dlatego, że schowałem się w tym kapeluszu - wyjaśnił Muminek. - Doszliśmy z Migotkiem do takiego wniosku. Teraz sprawdzimy to i upewnimy się o tym, jeśli okaże się, że i Mrówkolew także przemieniony zostanie w potwora.

- Ale on może przecież przemienić się w cokolwiek bądź! - krzyknął Ryjek. - W coś znacznie gorszego niż Mrówkolew i pożreć nas w jednej chwili!

Wszyscy stali przez chwilę w milczeniu, przestraszeni, wpatrując się w słoik i wsłuchując się w stłumione dźwięki, wydobywające się ze środka.

- Ojej! - jęknęła Panna Migotka blednąc.

- Schowajmy się pod stół i siedźmy tam przez ten czas, kiedy będzie się przemieniał - powiedział Migotek. - A kapelusz nakryjmy grubą książką! Nie ma doświadczeń bez ryzyka.

Przykryjcie go natychmiast!

Ryjek dał nurka pod stół, żeby się schować.

Muminek, Włóczykij i Paszczak trzymali słoik nad Czarodziejskim Kapeluszem, a Panna Migotka ostrożnie odkręciła przykrywkę. Mrówkolew w chmurze piasku wpadł do kapelusza, po czym Migotek z błyskawiczną szybkością przykrył kapelusz Słownikiem Wyrazów Obcych.

Potem wszyscy czym prędzej powchodzili pod stół i czekali.

Z początku nic się nie działo. Wyglądali spod obrusa w oczekiwaniu, z coraz większym niepokojem.

Wciąż żadnej zmiany.

- Wszystko to bzdury! - powiedział Ryjek.

W tej chwili Słownik Wyrazów Obcych zaczął się marszczyć. Ryjek z przejęcia ugryzł Paszczaka w palec.

- Uważaj! - oburzył się Paszczak. - Ugryzłeś mnie w palec.

- Oj, przepraszam - szepnął Ryjek. - Pomyliło mi się, myślałem, że to mój!

Tymczasem słownik marszczył się coraz bardziej.

Kartki jego robiły się podobne do zeschłych liści, a spomiędzy nich wyłazić zaczęły wszystkie Obce Słowa i rozłazić się po podłodze.

- Niech mnie gęś kopnie! - szepnął Muminek.

Ale oto znów zaczęło się dziać coś nowego: z ronda kapelusza kapała woda. Po chwili już ciekła, aż wreszcie całe strumienie wody zaczęły spływać na dywan tak gwałtownie, że Obce Słowa, aby się uratować, powłaziły na ściany.

- Mrówkolew przemienił się tylko w wodę - powiedział rozczarowany Muminek.

- Zdaje się, że nie on, tylko piasek - szepnął Migotek. - Mrówkolew na pewno pojawi się za chwilę.

Czekali znów w ogromnym napięciu. Panna Migotka ukryła twarz na ramieniu Muminka, a Ryjek piszczał z przerażenia. Wtem na brzegu kapelusza ukazał się jeż, najmniejszy, jakiego sobie można wyobrazić. Węszył w powietrzu i mrugał oczkami, rozczochrany i przemoczony.

Przez kilka sekund panowała grobowa cisza.

Potem Muminek wybuchnął śmiechem, a po chwili wszyscy skręcali się i turlali pod stołem ze śmiechu i niebywałej radości. Tylko Paszczak się nie śmiał. Patrzył zdumiony na swoich przyjaciół, aż wreszcie powiedział:

- Nie mogę zrozumieć, dlaczego zawsze z powodu każdej rzeczy robicie tyle zamieszania.

Wiedzieliście przecież, że Mrówkolew się przemieni.

Tymczasem mały jeżyk uroczyście i trochę smutnie podreptał do drzwi, a następnie w dół po schodach. Woda przestała się lać. Wypełniała teraz werandę niczym jezioro. A cały sufit pokryty był Obcymi Słowami.

Gdy całą sprawę wytłumaczono Mamie i Tatusiowi Muminka, odnieśli się do niej bardzo poważnie i postanowili, że Czarodziejski Kapelusz należy zniszczyć. Stoczono go ostrożnie do rzeki i wrzucono do wody.

- A więc to stąd wzięły się obłoczki i magiczne przemiany - powiedziała Mama Muminka, gdy stali, patrząc na odpływający kapelusz.

- Ale one były takie miłe, te obłoczki - powiedział Muminek z żalem. - Chciałbym, żeby wróciły.

- I te potoki wody, i Obce Słowa - ciągnęła Mama Muminka. - Jakże ta weranda wygląda! I nie mam pojęcia, jak się pozbędę tych Słów, które porozłaziły się po całym domu.

Nie ma miejsca, gdzie by ich nie było.

Wprowadziły wszędzie okropny nieporządek!

- Ale obłoczki były miłe, przygnasz sama - upierał się Muminek.

Tego wieczora Muminek nie mógł zasnąć.

Leżał patrząc w jasną, czerwcową noc pełną jakichś tęsknych westchnień i tajemniczego szelestu kroków. Powietrze było ciężkie od zapachu kwiatów.

Włóczykija nie było jeszcze w domu. W takie noce często wędrował samotnie ze swoją harmonijką. Ale tej nocy nie słychać było jego piosenek. Z pewnością udał się na jakąś odkrywczą wyprawę. Wkrótce zapewne rozbije swój namiot nad brzegiem jeziora i nie będzie chciał sypiać w domu... Muminek westchnął.

Było mu smutno, chociaż nie wiedział czemu.

W tej samej chwili pod oknem rozległo się cichutkie, gwizdanie. Serce Muminka podskoczyło radośnie. Podszedł cicho do okna i wyjrzał.

Gwizdnięcie oznaczało: „Sekret”. Włóczykij czekał pod linową drabinką.

- Czy potrafisz dotrzymać tajemnicy? - zapytał szeptem, gdy Muminek zszedł na trawnik.

Muminek z, zapałem kiwnął głową.

Włóczykij pochylił się i szepnął jeszcze ciszej:

- Kapelusz wylądował na łasze piaskowej niedaleko stąd, w dole rzeki.

Oczy Muminka rozbłysły.

„Chcesz?” - zdawały się pytać uniesione brwi Włóczykija, na co Muminek radośnie zastrzygł uszami: „Chcę!”

Jak cienie skradali się przez zroszony ogród i w dół nad rzekę.

- Leży za drugim zakrętem rzeki - mówił Włóczykij ściszonym głosem. - Właściwie jest naszym obowiązkiem zabezpieczyć kapelusz, gdyż woda, którą się napełnia, robi się czerwona.

Ci, którzy mieszkają dalej w dole rzeki, wpadną w panikę na widok tej strasznej wody.

- Powinniśmy byli o tymi pomyśleć - powiedział Muminek. Czuł się dumny i szczęśliwy, że może tak iść z Włóczykijem w środku nocy. Dawniej Włóczykij zawsze sam - odbywał swoje wycieczki.

- To gdzieś tutaj - odezwał się w pewnej chwili Włóczykij. - Tam, gdzie zaczyna się ten ciemny pas na wodzie. Widzisz?

- Niezupełnie - odpowiedział Muminek potykając się w ciemności. - Nie widzę tak dobrze po ciemku, jak ty.

- Ciekaw jestem, jak się do niego dostaniemy - zastanowił się Włóczykij, przystając i patrząc na rzekę. - Szkoda, że twój tatuś nie ma łodzi!

Muminek wahał się przez chwilę.

- Pływam dość dobrze - rzekł w końcu.

- Jeśli woda nie jest zbyt zimna - dodał.

- Nie starczyłoby ci odwagi - powiedział Włóczykij z powątpiewaniem.

- Właśnie, że to zrobię! Przepłynę! - wykrzyknął Muminek, który nagle poczuł się ogromnie odważny.: - Gdzie to jest?

- Tam, po tamtej stronie - odparł Włóczykij.

- Wkrótce będziesz miał pod stopami łachę piaskową. Ale uważaj - nie wsadzaj łapek do kapelusza,! Trzymaj go za denko.

Muminek zsunął się do przyjemnej, letniej wody i po piesku popłynął na środek rzeki. Był tam silny prąd i przez chwilę czuł lekki niepokój.

Teraz widział już łachę, a na niej coś czarnego. Sterował ogonem w tamtą stronę i po chwili dotknął łapkami piasku.

- Wszystko w porządku? - zawołał cicho Włóczykij z brzegu.

- W porządku - odpowiedział Muminek i brodząc wyszedł na łachę.

Zobaczył, że z kapelusza płynie w dół rzeki ciemna struga. Była to czerwona, przemieniona woda. Muminek wsadził łapkę do wody i polizał ją ostrożnie.

- Niech mnie gęś kopnie! - wymamrotał. - Przecież to sok malinowy! I pomyśleć sobie, że odtąd będziemy mieli tyle soku, ile zechcemy, wystarczy tylko napełnić kapelusz wodą.

I zachwycony wydał swój triumfalny okrzyk wojenny, który echem rozległ się nad rzeką:

- Pi - huu!

- No, masz go? - zapytał Włóczykij z niepokojem.

- Wracam! - odkrzyknął Muminek brodząc snów przez wodę z ogonem związanym w mocny węzeł wokół Czarodziejskiego Kapelusza.

Niełatwo było płynąć pod prąd wlokąc za sobą taki ciężar, toteż gdy wygramolił się na brzeg, był okropnie zmęczony.

- Jest! - wysapał z dumą.

- Dobra! - powiedział Włóczykij. - Ale co my z nim teraz zrobimy?

- Nie możemy trzymać go w domu - odparł Muminek - ani też w ogrodzie. Ktoś mógłby go tam znaleźć.

- Może by w jaskini - zastanawiał się Włóczykij.

- W takim razie musimy wtajemniczyć w to Ryjka - powiedział Muminek. - To jego jaskinia.

- Pewnie trzeba będzie tak zrobić - powiedział ociągając się Włóczykij. - Ale on jest właściwie za mały, żeby powierzać mu taką wielką tajemnicę.

- Tak - zgodził się Muminek z powagą.

- Wiesz co: po raz pierwszy w życiu robimy coś, czego nie możemy powiedzieć mamusi i tatusiowi.

Włóczykij wziął kapelusz w objęcia i ruszyli w drogę powrotną wzdłuż rzeki. Gdy doszli do mostu, zatrzymał się nagle.

- Co się stało? - szepnął zaniepokojony Muminek.

- Kanarki! - krzyknął Włóczykij. - Trzy żółte kanarki, tam, na poręczy mostu! Jakie to dziwne, że tu siedzą w nocy...

- Nie jestem żadnym kanarkiem - zakwilił najbliżej siedzący kanarek. - Jestem karasiem!

- Wszyscy troje jesteśmy uczciwymi rybami!

- zaświergotał jego towarzysz.

Włóczykij pokiwał głową.

- Widzisz teraz, co ten kapelusz wyrabia.

Te trzy małe rybki musiały wpłynąć do kapelusza i zostały przemienione. Chodź, pójdziemy prosto do groty i schowamy kapelusz!

Muminek dreptał przez las tuż za Włóczykijem.

Po obu stronach ścieżki coś trzaskało i szeleściło, więc czuł się jakoś nieswojo. Czasem zza pni drzew patrzyły na nich małe błyszczące oczka, czasem ktoś wołał do nich gdzieś z ziemi lub z gałęzi drzew.

- Piękna noc! - usłyszał Muminek jakiś głos tuż za sobą.

- Piękna! - odpowiedział odważnie, po czym maleńki cień przemknął tuż obok niego i zniknął w ciemnej gęstwinie.

Nad brzegiem morza było jaśniej. Niebo i morze zlewały się z sobą, bladoniebieskie i migotliwe. Gdzieś z daleka wabiły się wołaniem ptaki. Świtało. Włóczykij i Muminek zanieśli Czarodziejski Kapelusz do jaskini i postawili go w najdalszym kącie dnem do góry, żeby nic nie mogło wpaść do środka.

- Postąpiliśmy, jak możną było najrozsądniej - powiedział Włóczykij. - Ale pomyśl tylko - gdybyśmy mogli odzyskać nasze obłoczki!

- Tak - westchnął Muminek, który stał u wejścia do groty i patrzył w noc. - Chociaż wątpię, czy świat byłby wówczas piękniejszy, niż jest w tej chwili...


Copyright ˆ 2010-2012 Dolina Muminków. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Stopka forum

RSS
Powered by PunBB
© Copyright 2002–2008 PunBB
Polityka cookies - Wersja Lo-Fi


Darmowe Forum | Ciekawe Fora | Darmowe Fora
https://morag.szambobetonowe-mardor.pl wypełnienie ubytku